Rust en toch niet!

 

Zaterdagochtend, foef Piet staat al om 7:30 uur aan ons bed in het bos.

Het is tijd om op te staan! We hadden Piet gevraagd, hij als vroege vogel, ons op tijd wakker te maken om zo alles op tijd klaar te hebben. Pff... dat valt niet mee. Maar even vrolijk als altijd, dit geld niet voor alle leiding, ontwaken wij uit onze niet al te lange laatste nachtrust onder een zeil in het Soesterbos naast ons clubhuis.

 

Na wat badderen en spoelen komen we in actie. Het ongelofelijke is waarheid geworden, de welpen slapen nog. Maar niet voor lang. Om 8:00 uur ontwaken de eerste en begint de boel langzaam op stoom te komen.

 

De avond ervoor hebben we bezoek gekregen van de terug komende Sherpa's uit Durbuy (Belgie) en ook de Rowans hebben hun kamp afgesloten op ons terrein. Best wel druk dus. Maar van de nood maakt men een deugd en om in de spreekwoorden te blijven, vele handen maken licht werk. De meiden en de mannen worden dus aan het werk

gezet, zodat wij in tegenstelling tot andere jaren, rustig het overzicht houden en ingepakt en wel om 10:00 uur de vrachtwagen kunnen laden.

 

Tussendoor hebben we natuurlijk nog ons laatste ontbijt genoten met

de welpen en gelijktijdig de Nestenwedstrijd winnaars onthuld.

Dit jaar hebben Max R, Jordey, Frank en Damian gewonnen, het was een nek aan nek race maar met een half puntje verschil waren zij de uiteindelijke winnaars.

 

Helaas maar waar komt dan het einde van het kamp heel dichtbij. De bus stopt voor de deur en de laatste minuten gaan in. Een uurtje rijden en dan is het zo ver. De bus stopt en de welpen verspreiden zich onder de massa van ouders, opa's, oma's,  broertjes, zusjes, kennissen en vrienden. Een groot aantal welpen komt dan nog even gedag zeggen, maar na een uurtje uitpakken is het dan stil. Geen geschreeuw meer, geen gezeur, geen gelach en geen geknuffel.

 

Maar voor ons zit het er nog niet op, vlug naar het clubhuis alwaar twee vrachtwagens, gelukkig al uitgeladen, staan te wachten. De tenten moeten drogen, de spullen weer worden ingeruimd in het magazijn en de laatste overblijfsels moeten worden verdeeld. Maar je hoort ons niet zeuren, want ook al is het vermoeiend, vrijwillig en soms wel zeer tijdrovend, het blijft elk jaar weer een fantastische week.

 

Om de ervaringen van andere leiding nog even te proeven, verzamelen we in de avond altijd nog even bij Café Alex om onder het genot van één of meerdere drankjes (pffff....) de week nog één keer de revue te laten passeren.

 

Redelijk vermoeid druipt iedereen af naar huis en is het seizoen weer afgelopen. Uitkijkend naar het volgende seizoen, wensen wij iedereen een heerlijke vakantie en hopen jullie allemaal in september weer te mogen zien!

 

Met heel veel groetjes,

 

De welpenleiding, de oppas en de Foefen!

 

Wendy, Sjors, Martijn, Martien en Ivo

Ellen (Melissa en Jasper)

Emma en Piet

 

Rust en toch niet!